سلام دوستان...چند روز ی هست که بازگشته ام بارها آمدم که بنویسم ولی انگشتانم یاری نکرد و دلم همراه نشد...کلی حرف تلنبار شده دارم اما چه بگویم که خود ندانید.....

فقط چند جمله سخن دارم با آن " دیا ر یار " ...    
 دیار جان ...دلتنگ آمدم و دلشکسته بازگشتم...چشمان در راهت را پشت دیوارهای بلند ا.و.ی.ن دیدم...
دل شکسته ات را در کوچه کوچه شهر رویایی ام و کمر شکسته ات را در 258...
آنروزها در جمع فامیلی بحثمان بر سر قرمز و آبی بود...ولی اینروزها!!!. ....حالا می فهمم" صم بکم فهم لایعقلون " یعنی چه ...
دیار جان...هنوز یادمان هست که چگونه خون پاک "ممدها"..." مجتبی ها"..." طاهر ها"..." کاوه ها"...........
خاکت را رنگین کرد و شبهای تاریک سنگر را غمین.......
ولی دیار جان هنوز هم ... " سکوت شیشه های شب غمی داره "...

          P.S.......   " گریه کن سرزمین محبوب " نوشته " آلن پیتون" نویسنده اهل افریقای جنوبی است که با نام " بنال وطن" هم به فارسی ترجه شده است.

         P.S.......   کاش من هم چند تا خورشید داشتم و حداقل میرفتم سال 1390...